Lambert van de Wiel is er klaar voor. Eind november gaat hij weer proberen om de wereldtitel te pakken in het veldrijden.
Lambert van de Wiel is er klaar voor. Eind november gaat hij weer proberen om de wereldtitel te pakken in het veldrijden. (Foto: )

Lambert van de Wiel, nestor van het veldrijden, droomt nog van wereldtitel

  Sport

BERLICUM - Sommigen mensen gaan het rustiger aan doen als ze de pensioengerechtigde leeftijd bereikt hebben. Maar stilzitten is niets voor Lambert van de Wiel (76). De Berlicummer reed onlangs in het Italiaanse Selville mee met de Europese kampioenschappen veldrijden, waar hij tot zijn grote verbazing als tweede over de streep kwam. Sport loopt als een rode draad door het leven Lambert, die dit jaar met zijn vijftigste wielerseizoen bezig is. Toch is het wedstrijdrijden met toeval op zijn pad gekomen.

“Vijftig jaar geleden”, memoreert Lambert, “woonde ik pas in Berlicum toen ik in de krant een aankondiging las van een wielerwedstrijd door het dorp. Alhoewel voor de jeugd bedoeld, ben ik als wielerliefhebber langs de kant gaan kijken. Daar zag ik behalve scholieren ook een stel flinke kerels in racetenue. Ik raakte met ze aan de praat, en wat bleek? Verenigingen mochten ook meerijden. En ze kwamen een man tekort. Of ik toevallig mee wilde fietsen. Nou, dat wilde ik wel. Ik had wel een racefiets, maar die lag zonder wielen op zolder. Door werk en het stichten van een gezin was er van fietsen niet veel meer terechtgekomen. Dus ik als de donder naar huis, fiets van zolder gehaald, wielen erin gezet en binnen een uur stond ik aan de start. In korte broek en overhemd reed ik mee.” En niet onverdienstelijk, want zijn eerste wedstrijd won Lambert direct. Nadat hij als eerste over de streep kwam ontstond er enige verwarring want, wie was die man? Niemand kende zijn naam. Toen nog niet. De eerste prijs kon Lambert van de Wiel ophalen bij Wielersupportersvereniging De Zwaan, die de race organiseerde. Onder de indruk van deze jonge, onbekende rijder die op een fiets zonder versnellingen en zonder voorbereiding de wielerwedstrijd won, stelde de club aan Lambert voor om meer wedstrijden te gaan rijden. Onkosten werden vanuit de club vergoed. Die kans pakte Lambert met beide handen aan en hij is nooit meer weggegaan.

Sport bepaalt levensloop
Dat Lambert van de Wiel wilde fietsen, dat stond van kleins af aan al vast voor hem. Op steun van het thuisfront hoefde hij echter niet te rekenen. “Die waren meer van de voetbal”, legt Lambert uit. “Wielrennen kon niet, dus ben ik maar op atletiek gegaan. Dat was in Drunen, waar we toen woonden. Vooral in het hardlopen was ik goed, de langere afstanden.” Dat die keuze voor sport zijn hele verdere leven zou beïnvloeden, kon de jonge Lambert toen nog niet weten. Maar door zijn uitmuntende conditie en sportiviteit viel hij op. “Vooral in militaire dienst”, vertelt Lambert. “Binnen een mum van tijd had ik daar alle sportrecords verbroken. De sportcommandant van de kazerne zag mijn talent en liet me overplaatsen naar een lichtere tak van dienstplicht, om me daar op de sport te kunnen richten. Uiteindelijk ben ik daardoor in Grave terechtgekomen, waar ik mijn vrouw heb ontmoet.”

'Als ik het einde maar haal' 
Fietsen bleef een liefhebberij van Lambert. Prof worden zat er niet meer in. “Daar was ik al te oud voor.” Het veldrijden bleek de ultieme tak van sport. Een hobby die niet gaat vervelen, getuige de vijftig wielerseizoenen die de Berlicummer inmiddels in de benen heeft. “Ik ben de oudste veldrijder van Nederland die nog alle wedstrijden rijdt”, zegt Lambert trots. “Daar hebben ze bij de kampioenschappen de categorie ‘Masters’ voor bedacht, voor 75-plussers.” In die categorie reed Lambert in Italië mee met de Europese kampioenschappen veldrijden. “Een gigantisch zwaar parcours. Het had de dag ervoor ontzettend geregend, het hele parcours was een grote modderbende. Je kon een halve ronde rijden, voordat je van fiets moest wisselen omdat er zo veel modder aan bleef hangen. Iedereen zat helemaal onder. Ik kon geen rugnummers meer zien en was mijn concurrenten uit het oog verloren. Op een gegeven moment dacht ik: als ik het einde maar haal. Na veel zwoegen en ploeteren kwam ik nat en onder de modder eindelijk over de eindstreep. Blij dat ik er klaar mee was, friste ik mezelf wat op in de auto, trok een droge trui en een trainingsbroek aan en liep ik weer terug naar het parcours waar de uitslagen bekendgemaakt werden. Ik dacht aan een vierde of vijfde plek. Door de zware omstandigheden had ik het zich op mijn plek totaal verloren. Maar wat bleek? Ik was tweede! Dat was mooi!."

Droom van wereldtitel
Tweede op het Europees kampioenschap, daar kan Lambert tevreden mee zijn. Eerste werd hij vorig jaar, toen het EK Veldrijden in Rosmalen verreden werd. "Ik heb alle truien gehad", somt de zeventiger op. "Districtskampioen, Nederlands kampioen, Europees kampioen. De enige trui die ik nog niet eerder had is die van het wereldkampioenschap." De eerste plek heeft Lambert wel van dichtbij gezien, want hij stond eerder zes keer op het podium. Een keer als derde en vijf keer als tweede. À la de pas overleden Poulidor is Lambert misschien wel de 'eeuwige tweede' in zijn categorie. Maar daar komt binnenkort wellicht verandering in. Van de Wiel staat in het laatste weekend van november aan de start van de wereldkampioenschappen veldrijden in het Belgische Mol. En daar zou hij zomaar eens zijn eerste wereldtitel kunnen pakken. Zo zie je maar, je bent nooit te oud om groot te dromen.