Raoel Heertje: "Nog steeds snapt iedereen de onhandige barman Kootje (Remko Vrijdag) of de naar liefde snakkende Doortje (Eva van der Gucht)". Foto: Tom Sebus
Raoel Heertje: "Nog steeds snapt iedereen de onhandige barman Kootje (Remko Vrijdag) of de naar liefde snakkende Doortje (Eva van der Gucht)". Foto: Tom Sebus

Raoul Heertje brengt 't Schaep met de 5 pooten opnieuw tot leven

  Evenement

's-HERTOGENBOSCH - Vijftig jaar nadat de serie 't Schaep met de 5 Pooten voor het eerst werd uitgezonden, komen de stamgasten uit de gelijknamige serie op 10 en 11 december naar Theater aan de Parade. Tekstschrijver Raoul Heertje schreef voor de musicalversie een nieuw verhaal maar liet de karakters in tact.

Hoewel hij als kind de serie niet op televisie heeft gezien, en dat is niet zo raar want hij was pas 5 jaar oud, kende hij wel alle liedjes. Harry Banninks 'We benne op de wereld om mekaar te helpen, niewaar?' en 'Het zal je kind maar wezen' zitten volgens Raoul dan ook in ons collectief geheugen. "De serie, de liedjes, het hoort ook wel een beetje bij onze cultuur. Juist omdat het tijdloos is, het gaat over mensen, hun tekortkomingen, de liefde. Het oorspronkelijke verhaal staat in deze tijd nog steeds overeind. Nog steeds snapt iedereen de onhandige barman Kootje of de naar liefde snakkende Doortje."

Herkenbaarheid en springlevend
Dat hij werd gevraagd om het verhaal te schrijven vond hij een eer. Hij kende de onlangs overleden tekstschrijver Eli Asser redelijk goed, hij was bevriend met zijn zoon David, en is fan van zijn werk. "Eli kan als geen ander karakters neerzetten die écht mensen zijn. Iedereen herkent zich wel in Kootje, Doortje, Lukas, Lena of één van de andere gasten uit het café. Het zijn mensen met het hart op de juiste plaats en die het goed bedoelen, maar soms onhandig zijn in de uitvoering daarvan. En, heel herkenbaar, ze zien andermans gebreken wel, maar die van zichzelf niet. Daarin schuurt het een beetje en als je daar een verhaal omheen mag maken is dat bijzonder leuk."

Naast een eer voelde Raoul ook een verantwoordelijkheid. "Mensen hebben mooie herinneren aan wat Eli heeft gemaakt dan moet een musical daar geen slap aftreksel van worden. Ik denk, en dat zeg ik zonder uit de hoogte te willen doen, dat ik goed aanvoel waar het eigenlijk over gaat, vanuit die gedachte ben ik het verhaal ook gaan schrijven. Ik denk ook niet dat ik iets heb gedaan waarvan hij zou zeggen: 'Hoe heb je dit durven doen?'"

Het script heeft Raoul gebaseerd op de serie die in 1969 op televisie was. Want dat is voor hem de basis, vanuit daar wilde hij werken. Het verhaal dat hij schreef is nieuw, de karakters blijven hetzelfde. "Daar wilde ik ook niet aankomen, die zijn eigenlijk heel goed in hun oorspronkelijke vorm. Vandaar dat ze 50 jaar na hun geboorte nog springlevend zijn. In het verhaal kan ik daar mee spelen. Welke relatie hebben ze met elkaar, hoe gaan ze met elkaar om en met elkaars eigenaardigheden?" Die karakters zijn overigens geen platte karakters die maar wat aan de bar hangen, benadrukt Raoul. Ze hebben meer lagen. "Die gelaagdheid komt misschien wel het beste naar voren in de liedjes. Het nummer Vissen bijvoorbeeld gaat over een man die gaat vissen, maar het gaat ook over een man die even alleen wil zijn, die rust aan zijn hoofd wil en geen gedoe van zijn vrouw." Die liedjes staan dus voor veel meer en blijven net als de karakters onveranderd. "Eigenlijk", zegt Raoul, "Heb ik gewoon een toneelstuk geschreven. En die liedjes passen er goed in."

De verbroedering moet terug
Wat het stuk van hem maakt, daar moet hij even over na denken. "Het is moeilijk om dat over jezelf te zeggen. Regisseur Gijs de Lange vond dat het humane wat Eli erin heeft gestopt ik dat op mijn eigen manier heb verwoord. En dat zit vooral in mijn grappen." Dan is hij even stil en denkt na. "Ik vind het een moeilijke vraag. Ik denk dat mijn signatuur vooral is dat ik Eli begrijp, en daardoor het stuk ook begrijp. Het gaat heel erg over vriendschap, liefde en broederschap. Voor Eli waren dat geen loze kreten. Daarin zit ook veel meer betekenis dan ik zelf doorhad. Hij heeft dit stuk bijna 25 jaar na de oorlog geschreven, een oorlog die nog elke dag aanwezig in hem was. De verschrikkingen die hij had meegemaakt probeerde hij met mooie, blijmakende teksten te bestrijden, zoals 't Schaep. Hij vond het belangrijk om iets te doen met juist dat wat ons allemaal bindt. Met de serie bracht hij op een bepaalde manier iedereen samen, het was een stuk voor ons allemaal. Die verbroedering die we waren kwijtgeraakt, bracht hij weer terug. Hij wilde laten zien: wat er ook gebeurt, in de kern hebben we allemaal behoefte aan liefde en elkaar gewoon nodig. Dat vind ik een mooie gedachte. En wat ik helemaal mooi vind is dat op geen enkele manier die gedachte je door de strot wordt geduwd. De musical is echt een avond vol humor en ontroerende momenten. Door te kijken naar dat gestuntel van de stamgasten weet je: zoveel verschillen we niet van elkaar."

't Schaep met de 5 Pooten opent op 10 en 11 december zijn deuren bij Theater aan de Parade. Meer info over deze nostalgische musical is te vinden op de website van het theater: theateraandeparade.nl.