Foto: Ab Donker

Leven in vrijwillige thuisisolatie #2

  Column

door Lisette Broess-Croonen

Vandaag was het weer tijd om boodschappen te doen. Niets bijzonders normaal gesproken, maar nu is niets normaal, dus ook boodschappen doen niet. Parkeerplaatsen genoeg, dat is al anders dan anders. Lopend door het winkelcentrum nog veel dichte winkels. Winkels die met briefjes aangeven dat ze aangepaste openingstijden hebben vanwege het virus. Dan de supermarkt in. Hoewel we vroeg zijn gekomen, zijn er toch al weer wat lege schappen. Ondanks de oproepen om niet te hamsteren, gebeurt het nog steeds. Ik voel een kriebel in mijn keel opkomen, en probeer hardnekkig deze te negeren. Hoesten is immers taboe en ik wil niet dat mensen denken dat ik naar de winkel ben gekomen om een virus te verspreiden. Andere mensen ontwijk je met een grote boog, een gezellig praatje zit er niet in. Als ik alles heb, op naar de kassa. Daar zit de kassamedewerker achter een plastic plaat en zegeltjes worden niet meer gegeven. 

Al met al is boodschappen doen geen alledaagse bezigheid meer. Uiteraard zijn de maatregelen noodzakelijk en begrijpelijk, maar je krijgt er wel een unheimisch gevoel van. Gelukkig is het wel mooi weer, en buiten geniet ik dan ook even van de zon op mijn gezicht. Want dat moeten we ook blijven doen, genieten. Genieten van de kleine dingen, zoals die zon die zo lang weg is gebleven. Genieten van het feit dat het nu officieel lente is en er al best veel bomen en bloemen in bloei staan. Door te genieten van die dingen, kan ik zelf in ieder geval wat positiever blijven.

Dagelijks het laatste nieuws in je mailbox ontvangen?

Aanmelden










Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding