Onder de Boschboom: Lijnen van een Plein (deel 1)

  Column

In duistere verhalen figureert de achterkant van een oud stadsstation, waarlangs de koorts van het reizen komt gevlogen, vaak als smoezelige ontmoetingsruimte voor dolenden. Door een tijdelijk ongemak verhinderd was ik de voorbije maanden dikwijls te vinden op ons Leonardo da Vinci Plein. En ontdekte dat daar een vreemd sociaal kruispunt is ontstaan. Vreemd, maar ook verrassend.

De koude noordkant wordt afgeschermd door de Van Lanschot Toren. Gezeten bankiers glijden er in hun limousines onder de grond tot voor hun onkraakbare kluizen. De snelle jongeheren haasten zich op hun spitse lichtbruine schoeisel in hun te krappe pakken met te korte pijpen en mouwen vanaf de haperende roltrap, terwijl de banquières op hun klikkende enkelverhogers en in scherp gesneden pakjes naar de geldtempel snellen. Statig staat aan de warme zuidzijde van het plein het imposante Paleis van Justitie. Vergeleken bij de bankiers hebben advocaten dikkere dossiers en morsiger kledij en dat geldt nog meer voor beider klandizie. Verdachte criminelen proberen zich, vergezeld door hun verongelijkt rondkijkende familieleden, zo nonchalant mogelijk naar binnen te frommelen, nadat ze zich op de terrassen van de Leeghwaterlaan al kettingrokend moed hebben ingedronken. Ook veel te vroeg op het plein gearriveerde asielzoekende gezinnen van nerveuze volwassenen met lachende kinderen, en tengere mensen uit de Hoorn van Afrika met een headwrap op het vrolijke hoofd, dalen de dagelijks haperende roltrap af. Allemaal met andere klanken, ja zelfs met andere alfabetten en met hun handen en voeten op zoek naar de onverklaarbare wereld van het IND of het UWV. Alsof je als Bosschenaar totaal vervreemd achter het station van Attipunda wakker zou schrikken……..

Maar dit overzichtelijke patroon van pleinoverstekende rijken, rechters, verdachten en immigranten wordt zo rond achten wreed verstoord. Plotseling begint de Passerelle duizenden pubers uit te braken. Via de staatsietrap in het midden en de beiden roltrappen, of die nou dalen, haperen of stijgen. Duizenden zwartblauw geklede dalenden die zich al dalende, met hun hulphersenen in de hand, door de dag gaan navigeren. Verreweg de meesten betreden het Paleis van Justitie en komen daar in de loop van de dag ook weer druppelsgewijs uit. Soms om zich te verwijlen op het plein.
Het hart van het plein is de fontein. Een open fontein met tien regenboogstralen. En als je daar op een van de banken gaat zitten, hoor je de wagons van de Zijderoute langs denderen en hoor je hoe de wind de gouden waterstralen laat wapperen over half blote kinderen die er zich schaterend doorheen weven. Dan zie je hoe exotische stelletjes elkaar blozend hun Apple-apparaatjes tonen en hoe het zonlicht zijn blonde schaduw laat stromen over de rij bejaarden voor de bus naar de poppenbeurs in de Brabanthallen. Domweg gelukkig!

Ed Hoffman

Onder De Boschboom is een rubriek van cultuurhistorische aard, die haar columnisten een podium biedt om op persoonlijke titel onderwerpen die met de Bossche cultuur te maken hebben uit te diepen. Reacties: onderdeboschboom@kringvrienden.nl.