Foto:
Column Onder de Boschboom

Onder de Boschboom: Wat weten we?

  Column

In normale tijden zien we in de Bossche straten elke dag wel ergens een krantenverkoper, of iemand die wat probeert op een viool of een accordeon. Eigenlijk zijn het bedelaars die geen bedelaar willen zijn. Ik voel me ook altijd ongemakkelijk als ik ze zie, vooral die jonge meisjes deden me destijds zeer. Hoe vaak hebben ze mij niet in hun glimlach gevangen, en als ik dan niets gaf, klonk er diep in mij een stem – schaam je!

Door André Beks

Van nature ben ik nogal zuinig. Iets in mij verzet zich ertegen om met geld te strooien. Het zal een diepgewortelde angst zijn voor gebrek, angst voor slechte tijden die nog kunnen komen. Van de andere kant: het is toch ook gewoon strooien als je overal maar geld neergooit. En die muzikanten zonder talent, moeten we die aanmoedigen om tot in lengte van dagen door te fiedelen?

Ruim tweehonderd jaar geleden had men daar in Den Bosch ook al moeite mee. Er liepen veel armen rond. Ze kwamen van heinde en verre want de stad was geliefd vanwege haar ruime ondersteuning. En om naast die steun nog wat extra geld te vangen, zag je de bedelaars overal opduiken – bij de Hinthammerpoort was het een ware plaag. Maar ook bij de Vughterpoort werden rijtuigen door schreeuwend volk ingesloten. In 1783 schrijft iemand: ‘Onder de gewone man vind je veel slempers die hun tijd en geld verkwisten en thuis in armoede en onreinheid leven.’

“Alleen ‘n dwaas heeft over alles een mening”

Ook tegenwoordig zien we nog rare dingen, in Noord-Italië bijvoorbeeld. Vroeg op de dag rijden daar gespierde BMW’s de grote steden binnen. Auto’s vol kinderen. Ze worden door vaders en ooms op drukke punten uitgezet om te bedelen. En wie ’s avonds te weinig geld laat zien, kan verzekerd zijn van een flink pak slaag. Maar nu ik dit vertel bekruipt me toch het gevoel dat ik u wil waarschuwen, en dat ik bovendien mijn eigen zuinigheid als wijsheid wil verkopen.

Het blijft trouwens een moeilijk vak, dat bedelen. En nu ik erover nadenk, kan ik me voorstellen dat de bedelaar iets wil aanbieden, een krant of een beetje muziek: het neemt de schaamte weg dat hij met lege handen staat, dat hij niets te bieden heeft en toch iets wilt ontvangen. Nou zijn er bedelaars, zo las ik laatst, die zelfs met lege handen hun waardigheid niet verliezen. Een voorbijganger vroeg: ‘Schaam je je niet om zoiets schandelijks te doen, je kunt toch gaan werken?’ Waarop de bedelaar antwoordde: ‘Meneer, ik vroeg om geld, niet om advies.’

Ja, we roepen dikwijls maar wat. Maar wat weten we van de mensen die ons op straat om een euro vragen, wat weten we van hun leven, hun geschiedenis? Alleen ‘n dwaas heeft over alles een mening.

Onder De Boschboom is een rubriek van cultuurhistorische aard, die haar columnisten een podium biedt om onderwerpen die met de Bossche cultuur te maken hebben uit te diepen. Reacties? Mail naar: onderdeboschboom@kringvrienden.nl.

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden








Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding