Ankie van den Bogaert lag doodziek in het ziekenhuis. Na thuiskomst ging het leven om haar heen door, maar begin bij haar pas de verwerking. Ze maakte er een film over en hoopt hiermee meer besef te creëren.
Ankie van den Bogaert lag doodziek in het ziekenhuis. Na thuiskomst ging het leven om haar heen door, maar begin bij haar pas de verwerking. Ze maakte er een film over en hoopt hiermee meer besef te creëren. (Foto: Lisette Broess-Croonen)

Ankie maakt film na ziekenhuisopname 'Ik had last van ziekenhuisheimwee'

DEN BOSCH - Op achttienjarige leeftijd kreeg Ankie van den Bogaert een levensgevaarlijke bacterie, waardoor ze maanden in het ziekenhuis lag. Toen ze thuis kwam ging het leven voor haar naasten weer verder, maar voor Ankie zelf was het moeilijk het leven weer op te pakken. Om mensen meer inzicht te geven in deze periode na een lang ziekbed, maakte Ankie een documentaire.

Voor haar studie advertising aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam koos Ankie ervoor een afstudeerfilm te maken. “Ik wilde het verhaal laten zien van mensen die de draad weer moeten oppakken na een lang ziekbed. In eerste instantie wilde ik dat zonder mijn eigen verhaal doen, maar uiteindelijk is deze film het meest persoonlijke geworden wat ik ooit heb gemaakt.”

Wat begon met griepachtige klachten, eindigde in een verblijf van tien weken in het ziekenhuis waarin de Bossche vocht voor haar leven. “Uiteindelijk kwamen ze erachter dat er een huidbacterie in mijn lichaam was gekomen, die zich was gaan nestelen in mijn hart en milt. De eerste week was cruciaal. Ik was heel erg ziek en moest in een quarantainekamer, maar gelukkig begon de antibiotica aan te slaan en verdween de bacterie vrij snel uit mijn hart. Maar bij mijn milt was het lastiger. Na een maand in het Jeroen Bosch Ziekenhuis, moest ik toch nog een week naar Nijmegen. Het was voor de artsen een echte zoektocht wat er precies was. Nu is het vijf jaar later en er zit nog steeds iets in mijn milt, maar ze weten niet of het de ingekapselde bacterie is of bijvoorbeeld littekenweefsel. Na Nijmegen heb ik nog meerdere weken in het JBZ gelegen voordat ik naar huis mocht."

"Toen ik weer thuis was, had ik last van ziekenhuisheimwee. In het ziekenhuis ben je continu aan het vechten en wordt er voor je gezorgd. Thuis ging de aandacht voor mijn ziekte weg, maar kwamen bij mij pas het besef, de vragen en de angsten. Het vanzelfsprekende gevoel van gezondheid was van me afgepakt. Bij elk pijntje gingen de alarmbellen bij me af.”

Verwerking
Ankie sprak niet over de tegenstrijdige gevoelens die ze had. “Na het ziekenhuis val je in een zwart gat en ik was lichamelijk en geestelijk uitgeput. Je hebt echter het gevoel dat je niet mag klagen, want je leeft nog. Ook mijn naasten waren gewoon blij dat ik weer beter was en gingen verder met het oude leven. Ik dacht echt dat ik gek was dat ik me zo rottig voelde, maar ik kwam erachter dat heel veel mensen hier last van hebben. Met mijn film wil ik erkenning voor deze gevoelens bereiken. Het genezingsproces stopt niet bij het ontslag uit het ziekenhuis. Dit moet besproken kunnen worden. Voor mijzelf heeft het maken van deze film ook geholpen bij mijn eigen verwerking. Ik moest eindelijk onder woorden brengen wat ik voelde. Ook kwamen er herinneringen naar boven die ik had verdrongen en kon ik hier eindelijk goede gesprekken met mijn familie over voeren. Het heeft me deze periode een plekje leren geven. Maar dit is niet alleen mijn verhaal, maar het verhaal van heel veel mensen die een lange ziekteperiode achter de rug hebben.”

Drempelprijs
Haar film werd op school goed ontvangen. “Ik ben cum laude afgestudeerd met een negen voor dit project. Mijn film is ook genomineerd voor de drempelprijs. Dat is een stimuleringsprijs van de gemeente Rotterdam voor de afgestudeerden van de kunstscholen in die stad. Als ik win, krijg ik een flinke geldprijs en dan wil ik mijn project verder brengen dan alleen deze film. Ook mijn viroloog is toevallig bezig met een projectgroep waarbinnen ze willen leren van de ervaringen van medewerkers die zelf ziek zijn geweest. Misschien kunnen we in de toekomst samenwerken. Ik wil in ieder geval anderen besparen wat ik heb ervaren.”

Project
Om anderen inzicht te geven in de periode na een ziekte ontwierp Ankie ook een fragiel orgaan. "Hierdoor kunnen mensen letterlijk en figuurlijk de angsten van voormalige patiënten dragen. Het maakt de mentale gevolgen van een lichamelijke ziekte zichtbaar. Mensen verwachten dat het makkelijker wordt als je genezen bent, maar dat valt vies tegen. Het maakproces van het orgaan heb ik vastgelegd in een korte film waarin je mijn persoonlijke verhaal hoort over onder andere de kwetsbaarheid van het lichaam."

www.ankievdbogaert.nl/handle-with-care

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden








Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding