In de frontlinie: onherkenbaar maar veilig helpt IC-verpleegkundige Annemarie Beutler dagelijks haar patiënten te vechten tegen het coronavirus.
In de frontlinie: onherkenbaar maar veilig helpt IC-verpleegkundige Annemarie Beutler dagelijks haar patiënten te vechten tegen het coronavirus. (Foto: )

Verpleegkundige Annemarie in de strijd tegen corona: 'Zo'n afscheid maakt je emotioneel'

DEN BOSCH - Centraal in deze coronacrisis staat het aantal patiënten dat op de Intensive Care (IC) wordt opgenomen. Iedere dag worden hiervan de cijfers gepresenteerd. Maar het zijn niet alleen cijfers. Ieder nummer vertegenwoordigd een ziek persoon en indirect ook hun dierbaren en de mensen die voor deze patiënten moeten zorgen. Annemarie Beutler heeft al ruim dertig jaar ervaring als IC-verpleegkundige en werkt in het JBZ, maar ook voor haar is alles nu anders.

Lisette Broess-Croonen

“Ik ben blij dat ik nu kan en mag werken, maar het heeft wel een weerslag op mijn gestel. Normaal verzorg je één patiënt per dagdienst, nu zijn dat er twee. We werken meer uren en ik doe veel meer nachtdiensten. Dat waren er voor deze crisis twee of drie in de maand, nu twee of drie per week. Het grote verschil is nu ook dat we continu in beschermende kleding rondlopen, met mondkapje en bril. Zo’n mondkapje wordt na een paar uur behoorlijk benauwd. Gelukkig krijgen we hulp van oud-verpleegkundigen en mensen van andere afdelingen. Naast het verzorgen van de patiënten, moeten we ook proberen genoeg tijd vrij te maken voor het contact met de naasten. Die zitten normaal gesproken aan het bed van een patiënt, maar nu moet alle communicatie over de telefoon of Skype en dat doe je niet in vijf minuten.”

Familie
Dat de familie niet bij de patiënt mag zijn vindt Annemarie heel zwaar voor haar patiënten. “De naasten zitten vaak zelf met klachten thuis. Via Skype hebben we iedere dag contact en we merken dat de mensen ontzettend angstig zijn. Je hoort soms de radeloosheid door de telefoon. We proberen zo veel mogelijk via hen onze patiënten te leren kennen. Naast het dagelijkse contact met de naasten, vragen we ze ook een foto met wat informatie over de patiënt te sturen. Het helpt ons enorm in het verzorgen als we een beeld van die persoon hebben. Ook vragen we naar de muziekvoorkeur. Een paar keer per dag draaien we die muziek dan tijdens de verzorging van de patiënt. Daarnaast houden we iedere dag een dagboek bij waarin we naar de patiënt toe schrijven. Dan hebben ze achteraf een beetje een idee wat er gebeurd is. We zijn ook bezig om versneld een digitaal IC-dagboek in te voeren. Dan kan de familie thuis ook lezen wat we opschrijven en kunnen we er eventueel foto’s bij doen.”

Energie
Als de patiënten wakker worden, zijn ze vaak angstig en hebben ze steun nodig. “De meesten kunnen nauwelijks bevatten wat er gebeurd is en we moeten veel verduidelijken. Ze hebben allemaal hun verhaal. In die periode gaan we vaak bij ze zitten om hun hand vast te houden en steun te bieden. Ook dat kost veel energie."

Blog geeft rust
"Als ik na mijn werk thuis kom, wil iedereen ook nog weten hoe het met me gaat. Dat is heel lief, maar is ook vermoeiend. Daarom ben ik met een blog begonnen voor mijn eigen sociale contacten. Zo kan iedereen zien hoe het met me gaat zonder dat ik iedereen hoef te appen. Dat geeft veel rust. Het is ook fijn om het van me af te schrijven. Verder probeer ik thuis vooral ontspanning te zoeken in zaken die niets met corona te maken hebben.”

Geen gewone griep
De Vughtse benadrukt dat corona echt geen gewone griep is. “Deze patiënten zijn veel en veel zieker en moeten langdurig aan de beademing. Vaak worden ze in slaap gehouden, omdat de longen zo ontzettend ziek zijn. Maar ook het hart en de nieren hebben moeite om goed te blijven functioneren. We proberen die organen zo goed mogelijk te ondersteunen, maar het verloop is vooraf niet in te schatten omdat het een nieuw virus is dat we nog niet goed kennen. Aan de voorkant zijn al wel goede gesprekken geweest of iemand het traject van de IC wel moet ingaan. Mensen van tachtig jaar en ouder liggen hier in principe niet. Het is geen overbrugging van een paar dagen, maar een verblijf van weken en daarna nog een maandenlang herstel. Dat is echt zwaar.”

Emotioneel
Eén keer is de verpleegkundige tot nu toe bij het overlijden van een coronapatiënt geweest. “Als iemand het niet gaat redden, mogen er twee mensen afscheid komen nemen, ook in de beschermende kleding die wij dragen. De keer dat ik daarbij was, was voor mij een indrukwekkend moment. Er is bij die naasten nog steeds veel ongeloof. Ze missen de patiënt vaak al weken en hebben ze al die tijd niet aan kunnen raken en steunen. Zo’n afscheid maakt je emotioneel. Je huilt een beetje met ze mee.”

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden










Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding