Foto:
Onder de Boschboom

Onder de Boschboom: Mijn Moeder (2)

Niet door de Tweede Wereldoorlog, maar in de tumultueuze zestiger jaren veranderde onze samenleving totaal. Tevoren waren priesters, burgemeesters, politieagenten, leraren en vaders absoluut de baas. Allemaal autoritaire mannen. Daarna mocht iedereen geleidelijk een eigen mening hebben en over alles gaan mee praten.

Vóór die zestiger jaren bad mijn moeder elke avond met haar acht kinderen de rozenkrans. Terwijl ons vader, een sigaartje rokend, een Franse pocket las, knielden wij aan de omgedraaide eetkamerstoelen voor het Mariabeeld op het dressoir. Daarboven hing een groot romantisch landschap waar ik me al snel, Weesgegroetjes biddend, in verloor. Na de zestiger jaren is zo’n scène moeilijk denkbaar geworden!

Tijdens de bevrijding van het Zuiden in de herfst van 1944 schreef de in Oost-Brabant ondergedoken Bosschenaar Jan de Quay dagboeken. Sinds kort worden ze door de historicus Jan van Oudheusden op de site van het BHIC perfect gepresenteerd. Van Oudheusden wijst erop dat, voor deze latere Commissaris van de Koningin en ook Minister-President, religieuze bewogenheid als degelijk richtsnoer een vast anker was. Ook in zijn persoonlijk leven.

Een viertal citaten: “Vrijdag 8 september, Feest van Maria Geboorte, moeders met alle kinders ter kerke. Dinsdag 12 september, Feestdag van de naam van Maria, ingesteld bij de overwinning op de Turken. Ik bad eens extra tot de Moeder Gods, dat ze ook ons op dezen dag dicht bij de bevrijding mag brengen. Maria Sterre der Zee, help ons. Woensdag 13 september, dag van de vijfde Verschijning te Fatima. Zaterdag 7 oktober, Ik kon onmogelijk mijn vijfde Eerste Zaterdag houden. Het speet me zeer, naar het ging echt niet. Ik wil in november opnieuw beginnen.”

Jan de Quay was tot in zijn nieren katholiek: Rooms-Katholiek. En door zijn dagboeken realiseer ik me dat mijn Moeder dat ook was. Geboren na een pelgrimage van mijn grootouders naar Lourdes, heette ze ook Maria en was de Zoete Moeder ook voor haar een baken. Ik denk daarom dat ze, toen ze in de namiddag van 27 oktober 1944, zwanger en met 4 kinderen van 5, 4, 3 (dat was ik) en 1, na vier dagen en nachten van angstig kanongebulder, uit de overvolle schuilkelder van de Stationsweg 14 naar boven klauterde en links en rechts haar nabrandende zwaargewonde stad zag, dat ze toen, weliswaar verbijsterd, meteen een kruis heeft geslagen en in tranen een dankbaar Weesgegroetje heeft gefluisterd!!

En ik denk dat deze godsdienstige dimensie van vóór de zestiger jaren door onze oude medeburgers, die getuigen van hun spannende kinderervaringen tijdens de bevrijding van de stad 75 jaar geleden, ongewild verwaarloosd is omdat ze nu eenmaal getuigen vanuit onze hedendaagse moderne seculiere wereld. Een totaal andere wereld dan die van 1944!

Ed Hoffman

Onder De Boschboom is een rubriek van cultuurhistorische aard, die haar columnisten een podium biedt om op persoonlijke titel onderwerpen die met de Bossche cultuur te maken hebben uit te diepen. Reacties? Stuur een mail naar: onderdeboschboom@kringvrienden.nl.

Dagelijks het laatste nieuws in je mailbox ontvangen?

Aanmelden










Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding