Sam krijgt z'n zegening, maar niet voordat hij zelf even van het wijwater geproefd heeft.
Sam krijgt z'n zegening, maar niet voordat hij zelf even van het wijwater geproefd heeft.

Zegeningen op Dierendag: 'Hij wordt er niet heiliger van, hoor'

's-HERTOGENBOSCH - Op een druilerige vrijdagmiddag verzamelt een groepje mensen in de tuin van Stadsklooster San Damiano, een aantal van hen vergezeld door hun trouwe viervoeter. Het is Dierendag, een speciale dag voor de broeders en zusters Fransiscanen, de naamdag van Fransiscus van Assisi, de stichter van de orde. Op die middag, waar de zegen vooral van boven lijkt te komen, voltrekt een inmiddels jaarlijks terugkerende plechtigheid: het zegenen van huisdieren.

Nadat de honden, vijf in getal, elkaar in alle opwinding ontmoet, gegroet en besnuffeld hebben, begint de bijeenkomst met het gezamenlijk zingen van het Zonnelied, geschreven door heilige Franciscus. En alsof de honden begrijpen dat het om hen draait, een aantal zingt mee. Daarna is het tijd waar iedereen voor gekomen is. Broeder Jan Bouwens doopt z'n kwast in het wijwater en in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest zegent hij één voor één de honden. Een van hen is teckel Diederik, die met baasje Willem van Woensel naar de zegening is gekomen. "Ik ben als vrijwilliger met het klooster verbonden", vertelt Willem, "en daarom wist ik van de dierenwijding. Vorig jaar was ik helaas verhinderd, maar ik wilde deze plechtigheid zeker een keer meemaken." Wat Diederik betreft, ziet Willem geen wonderbaarlijke gevolgen van de wijding. "Hij wordt er niet heiliger van, hoor!"  

'Allemaal van dezelfde hand'
Het idee achter de dierenzegening is volgens Jan Bouwens om het gedachtegoed van Fransiscus van Assisi in ere te houden. "Hij zag de schepping als een eenheid van mens én dier. Dat de mensen niet boven de dieren staan, maar dat we allemaal door dezelfde scheppende hand gemaakt zijn". 

Twintigduizend zegeningen 
Een andere viervoeter die de zegening mocht ontvangen is Sam, vergezeld door baasje Silvia van Gimst."Het heeft wel wat", zegt Silvia. "Dit samenzijn, met elkaar. Ik kom uit een katholiek nest, dus naast het gezellige bijeenzijn ben ik hier ook voor het spirituele aspect".  Nadat de honden allemaal hun zegening gehad hebben, is het tijd voor de dieren die hun intrek hebben in de kloostertuin: de bijen. Twintigduizend stuks, die gelukkig allemaal in één keer ingezegend worden. Dat ze gezond mogen blijven én lekkere honing teruggeven. 

Meer energie
Voor gardiaan van de communiteit Hans van Bemmel, die Jan Bouwens bijstaat in zegenen, is de dierenzegening een welkome afwisseling. "Het is minder formeel dan de gebruikelijke plechtigheden in de kerk en het klooster. Er zit meer energie in, het is niet te deftig. Daar mag de kerk van mij wel wat meer naartoe bewegen, meer naar de mensen toe." Over de opkomst is Van Bemmel matig positief. "Ik had meer beesten verwacht. Misschien is het een ongunstig moment van de dag. Het is ook nog maar de tweede keer dat we dit doen, dus wellicht een leerpuntje voor volgend jaar."