Logo bosscheomroep.nl

Razzia

Van tijd tot tijd dringt de Tweede Wereldoorlog zich op als gespreksonderwerp. Daar hoeft het geen 4 of 5 mei voor te zijn. Met een vriend praat ik over de eenvoud van de naoorlogse jaren. Als vanzelf gaat het gesprek terug naar de oorlog. Niet dat ik daarover uit ervaring kan spreken. Ik floepte vlak voor de hongerwinter de wereld in. Wel hoorde ik verhalen. Soms. Want die jaren moesten vergeten worden. De razzia is het enige waar mijn moeder meermalen over praatte. Ze begreep de ontroering van de Duitse soldaat die bij het zien van mijn broertjes moest denken aan zijn eigen twee kleine jongens thuis.

Om aan tewerkstelling in Duitsland te ontkomen zat mijn vader een tijd ondergedoken. Mijn oom had een bakkerszaak, ook in Den Haag. De zoldering daar had verschillende onzichtbare verstopplekken. Voordat hij ging, vertelde vader de kinderen dat hij op reis ging. Met mijn moeder praatte hij dan steeds over Texel. Dus toen de tweede soldaat van de razzia vroeg waar vader was, gaven ze hun eerlijke antwoord. Pappa was op Texel. Een halve stad verderop volgden mijn vader, mijn oom en enkele leeftijdgenoten hoe de razzia verliep. In volstrekte stilte. En in groeiende spanning. Maar het lukte, liep goed af voor die mannen.

Bij de vader van de vriend ging het anders. Hij, ook een jonge vader toen, woonde in Rotterdam. Ook daar vonden op grote schaal razzia's plaats. De man kon er niet aan ontkomen. Hij werd opgepakt en moest gaan werken in Noord-Frankrijk. Daar gingen ze te voet heen. Tijdens die dagmarsen zon hij op een manier om zich te bevrijden uit de nare situatie. Na een paar dagen zag hij zijn kans schoon. Hij liep aan de zijkant van het konvooi. Op een moment dat de algemene aandacht naar elders ging, liet hij zich vallen en in de naastliggende greppel rollen. Onder overhangend groen wachtte hij onbeweeglijk tot de colonne achter de horizon verdwenen was. Toen pas durfde hij op te staan. Om de lange weg terug te lopen. In Rotterdam dook hij onder aan het begin van de straat waar hij aan het eind zijn woonhuis wist. Het gezin bleef hier onwetend van. Daar werd vaak naar hem gevraagd. Hij was opgepakt, zei men thuis. Zonder een zweem van leugen. Pas op 5 mei liep hij het laatste stukje van zijn weg terug. In gedachten had hij dat al ontelbare malen gedaan.

Jetta, www.deruiter5.nl

Reageer als eerste
Meer berichten

Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 98.500 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?