Vrouwenbeweging in Den Bosch: ‘De strijd is nog niet gestreden’


<p>De Vrouwenstaking op 30 maart 1981. Voeg ook je eigen herinneringen toe op www.bhic.nl/rebellerende-vrouwen.</p>

De Vrouwenstaking op 30 maart 1981. Voeg ook je eigen herinneringen toe op www.bhic.nl/rebellerende-vrouwen.

(Foto: )

Vrouwenbeweging in Den Bosch: ‘De strijd is nog niet gestreden’

Velen zullen zich de ludieke acties nog herinneren waarmee de feministische actiegroep Dolle Mina Nederland op zijn kop zette. Ook in Brabant voelden vrouwen zich aangesproken en startten allerlei initiatieven om de aandacht te vestigen op de rechten van de vrouw. Deze initiatieven krijgen alle aandacht op de themawebsite ‘Rebellerende vrouwen’ die het BHIC heeft gemaakt over de tweede feministische golf in Brabant (1970-1990). Bosschenaren Anita Koster (76 jaar) en Wilma Geurtjens (65 jaar) vertellen graag over die roerige periode.

Door Astrid Berkhout

Den Bosch - “In Den Bosch begon het allemaal in 1970 met een oproep in de krant naar aanleiding van de acties van Dolle Mina in Amsterdam, om bij elkaar te komen”, vertelt Anita. “Een groep vrouwen gaf hier gehoor aan en al snel volgden ook hier acties, alleen wel wat behoudender. Denk aan ‘Moederdag, zoet-hou(d)t dag’ en de oprichting van de stichting Peuterspeelzalen.” Na een paar jaar verschoof de aandacht binnen deze nieuwe feministische beweging van acties naar bewustwording van vrouwen. Anita, geboren en getogen in Amsterdam, kwam in 1976 naar Den Bosch en zette zich al snel in voor ‘Brood en Rozen’, dat eens in de 14 dagen een vrouwentrefcentrum in de Knillispoort organiseerde. Ook werden vrouwenpraatgroepen en vormingscursussen georganiseerd. “In de wijken, met name in Oost, gebeurde ook veel. Vrouwen kregen steeds meer behoefte om los van mannen iets te ondernemen én aan een eigen plek. In 1978 werd het Vrouwenhuis opgericht.”

“Een geweldige periode, ik heb het ervaren als een warm bad”

Warm bad

Wilma vult aan: “Dat was mede dankzij de kraakbeweging. In die tijd begonnen allerlei sociale bewegingen te groeien in deze regio en die vonden elkaar op bepaalde punten.” Al snel werd ook het belang ingezien van eigen media om de boodschap van vrouwen te verkondigen, zoals de vrouwenkrant Rosa, vrouwendrukkerij De Doordrukster en de Vrouwenradio. Daarnaast waren er veel andere initiatieven zoals vrouwenbands, vrouwensportscholen en allerlei zelfhulpgroepen en eigen vormen van hulpverlening. Wilma was sterk betrokken bij de Vrouwenradio Den Bosch, die illegale uitzendingen verzorgde over gevoelige onderwerpen. “Een geweldige periode, ik heb het ervaren als een warm bad.”

#MeToo

De term vrouwenemancipatie is wat Anita en Wilma betreft verkeerd gekozen. “Het ging eerder om vrouwenbevrijding. Vrouwen wilden niet gelijk zijn aan mannen, ze wilden volwaardig hun eigen plek kunnen innemen in de maatschappij.” De strijdbaarheid komt bij beiden weer naar boven als we het hebben over het hier en nu. “Je hebt natuurlijk de hele ‘Me Too’ beweging tegen seksueel overschrijdend gedrag. Nog steeds bekleden bovendien te weinig vrouwen hogere posities in verschillende maatschappelijke sectoren. En vorig jaar laaide de discussie over abortus weer op. Er is dus nog meer dan genoeg te doen. De website ‘Rebellerende vrouwen’ maakt ook nieuwe generaties bewust van de strijd die is gestreden.”

Meer verhalen over de vrouwenbeweging in Den Bosch vind je op de speciale themawebsite van het Brabants Historisch Informatie Centrum

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden








Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding