<p>Veteraan Theo Roeffen werd dit jaar genomineerd voor de Witte Anjerprijs, als dank voor zijn inzet voor andere veteranen. Hij verzorgt onder andere nuldelijnsondersteuning voor ruim dertig oud-militairen.</p>

Veteraan Theo Roeffen werd dit jaar genomineerd voor de Witte Anjerprijs, als dank voor zijn inzet voor andere veteranen. Hij verzorgt onder andere nuldelijnsondersteuning voor ruim dertig oud-militairen.

(Foto: )

Veteraan grijpt naast Witte Anjer; ‘Als er problemen zijn, help ik graag’

Veteraan Theo Roeffen (94) zat in de oorlog in het verzet en vocht daarna in Nederlands-Indië. Na die tijd begon hij aan een burgerbestaan, maar de militair is altijd in hem blijven zitten. Nog steeds zet hij zich in voor andere veteranen. Dat leverde hem een nominatie op voor de Witte Anjerprijs.

Door Lisette Broess-Croonen

DEN BOSCH - Roeffen was zeventien toen hij in het verzet ging. “Ik deed het een beetje voor het avontuur, maar vooral ook uit principe. Ik had de bezetting en de Jodenvervolging gezien en wat er gebeurde klopte niet. Ik wilde tegen de Duitsers in opstand komen. Vanuit het verzet ging ik bij de Binnenlandse Strijdkrachten en later werd ik Stoottroeper. Daarmee heb ik tot mei 1945 tegen de Duitsers gevochten. In die gevechten kwamen meer dan honderd Stoottroepers om het leven en heb ik veel zwaargewonden verzorgd. Ook ikzelf ben in die periode gewond geraakt. Toen hier de vrede kwam, besloot ik naar Nederlands-Indië te gaan, dat toen nog bezet werd door de Japanners. Uiteindelijk werd die oorlog een vrijheidsoorlog en dat was eigenlijk tegen mijn principes. Er zijn daar ook dingen gebeurd, die niet hadden mogen gebeuren. Maar we werden aangevallen en moesten ons verdedigen. Spijt dat ik ben gegaan, heb ik niet. Ik ben daar man geworden en dat is me altijd ten goede gekomen.”

Hospik

In de oorlog werd Roeffen ingezet als hospik. “Ik heb bij veel gesneuvelde jongens zitten bidden, vloeken en huilen. In het begin was ik er niet blij mee, maar uiteindelijk was het een fijne taak om de jongens te helpen. In Nederlands-Indië deed ik veel voor de bevolking, ik sprak ook vloeiend Maleis. Ik heb iedereen geholpen, ook de vijand. Dat werd me niet altijd in dank afgenomen, maar ik deed het toch. Ik heb niemand zomaar laten doodbloeden.”

Iedereen dacht dat hij na de oorlog in het leger door zou gaan, maar toch stopte hij als militair. “Mijn vader werkte bij de PTT, dat is me met de paplepel ingegoten. Ik ben daar ook gaan werken en kwam in Den Bosch terecht. Daar vond ik de liefde en ik ben er nooit meer weggegaan. Het militaire is wel altijd in me blijven zitten. Nog steeds vertel ik mijn verhaal op scholen en aan jonge stoottroepers. Ook ben ik nuldelijns voor andere veteranen. Als er problemen zijn en ik kan iets voor ze doen, dan doe ik het graag. Op dit moment ondersteun ik zesendertig oud-militairen, al is dat nu wel iets lastiger door corona. Zelf heb ik niets aan mijn oorlogsperiode overgehouden. Ik heb af en toe een engeltje bij me gehad en ook veel vervelende dingen gezien. Maar ik koos ervoor om te gaan, dus ik mag niet zeuren en dat doe ik ook niet. Ik ben altijd positief.”

Witte Anjer prijs

Voor zijn inzet voor andere veteranen werd de nog altijd actieve negentiger dit jaar dus genomineerd voor de Witte Anjer prijs. Deze prijs is voor mensen die dit jaar verdienstelijk zijn geweest voor veteranen. “Ik was best vereerd met de nominatie. Helaas heb ik niet gewonnen, maar ik vind dat er een terechte winnaar is gekozen. Ik heb altijd mijn best gedaan en ga daar ook mee door. Ik ben best wel trots dat ik dit nu allemaal nog kan doen. Het is fijn om met andere veteranen onder elkaar te zijn. Ik ga ook nog steeds altijd naar de Veteranendag in Den Haag, het vijf mei defilé in Wageningen en de (doden)herdenkingen. Als het kan, ben ik overal bij.”

De witte anjer is het symbool voor de erkenning en waardering van alle Nederlandse veteranen. De Witte Anjer prijs is in 2018 in het leven geroepen om mensen die zich extra inzetten voor veteranen in het zonnetje te zetten. Winnaar van dit jaar was het Veteranen Search Team, een groep vrijwillige veteranen dat meehelpt bij zoekacties naar vermiste personen.

Veteranendag

Tijdens de Bossche veteranendag kreeg iedere veteraan in de stad het boek ‘Als vrede je missie is’ van Mineke de Vries. Hierin staan de verhalen van veteranen over hun uitzending en de gevolgen daarvan. Ook het verhaal van Theo Roeffen wordt in dit boek verteld.

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden








Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding