Foto:

Babbelen met John kan niet meer

DEN BOSCH - Voor de tweede keer wordt deze week ‘De Week van de Afasie’ gehouden. Afasie is een taalstoornis die door hersenletsel ontstaat. Mensen met afasie hebben in meer of mindere mate moeite met spreken, lezen, schrijven en begrijpen van taal. Per jaar lopen 140.000 mensen niet aangeboren hersenletsel op in Nederland en daarvan heeft twintig tot dertig procent afasie. Toch is afasie een onbekend begrip en om die onbekendheid weg te nemen is er De Week van de Afasie, waarvan prof. dr. Erik Scherder opnieuw ambassadeur is. En met hetzelfde doel vertellen John en Mieke Kouwenberg uit Den Bosch hun verhaal.

Echte Bosschenaren kennen John Kouwenberg en zijn Mieke allemaal. Geen wonder, want John staat voor Brabantse gezelligheid en verenigingsleven. Jaren zette hij zich in voor zijn voetbalcluppies Wilhelmina en later CHC. John trainde daar ook, maakte zich er hard voor dat ook Marokkaanse jongeren zich thuis konden voelen bij CHC, hij deed aan volleybal en was bovenal kartrekker van de Bierproevers, waarmee hij speciaalbieren onder de aandacht bracht en zelf ook bier brouwde. John en Mieke waren vaak in de stad te vinden, altijd in voor een praatje. Tot 27 januari 2017.

Overmaat van ramp
Dol was de toen 57-jarige John op zijn kleindochter van Céline van twee. Zoals elke vrijdagavond rende hij op 27 januari 2017 thuis geestdriftig achter Céline aan om haar zogenaamd te pakken toen hij getroffen werd door een herseninfarct. ‘s Nachts kreeg hij daar tot overmaat van ramp een aneurisma overheen, een scheurtje in zijn halsslagader, met als gevolg een hersenbloeding. Hij verhuisde van ziekenhuis naar ziekenhuis naarmate de situatie ernstiger werd. Zijn schedel werd gelicht in het UMC in Utrecht. Hij raakte in coma en ging naar het AMC. Het was twee keer kantje boord. Mieke week geen seconde van zijn zijde. Uiteindelijk mocht hij naar de IC in Den Bosch en daar kreeg hij een hersenvliesontsteking. Niet dat John van dit alles ook maar iets heeft meegekregen.

Opa Muis
Maar wat hij nog wel weet is dat hij een muis als knuffel kreeg van het verplegend personeel in Den Bosch en dacht dat Céline hem die knuffel had gegeven. Vanaf dat moment week de muis geen moment meer van zijn zijde. Céline kreeg dezelfde knuffel en ook die ging vervolgens overal mee naartoe. John werd ‘opa Muis’ gedoopt en opa en kleindochter koesteren hun muis nog steeds.

Gunfactor
De situatie was ernstig met John. Hij moest uit bed getakeld worden, kon zich vrijwel niet meer bewegen en niet meer praten. Maar zowel in het ziekenhuis in Den Bosch als in revalidatiecentrum Tolbrug vocht John als een leeuw om weer wat beter te worden. Hij liet mensen versteld staan met zijn wilskracht. Mede daardoor gingen twee fysiotherapeuten uit het Jeroen Bosch extra met hem trainen. Mieke: ‘’Het was waanzinnig, die mensen verdienen een lintje. John heeft ook echt een gunfactor. Door die extra training kon hij uiteindelijk een revalidatietraject in het ziekenhuis zelf volgen en hoefde hij niet naar Mariaoord, waar hij enorm tegenop zag.’’

Weer leren praten
De prognose was dat John voor altijd in een rolstoel zou zitten, maar inmiddels loopt hij met een stok. Hij blijft oefenen, want hij is er nog lang niet. Het allerergste vindt hij dat hij nauwelijks kan praten. Mieke: “Hij weet alles nog, maar het komt er moeilijk uit. Schrijven lukt ook nog niet goed, lezen gaat redelijk. Beter leren praten is het allerbelangrijkste voor John. We zijn sinds het gebeurde ook niet meer de stad in geweest. Iedereen kent John, maar hoe begin je een gesprek? En andersom wil John heel graag net als vroeger babbelen met kennissen en dat dit niet lukt is frustrerend.”

Handige hulpmiddelen
Mieke: “John kon in eerste instantie alleen maar ‘Volare’ zingen, maar kan dankzij de training steeds meer. Hij heeft heel veel aan de app ‘Gespreksboek’, waarmee hij nu oefent in het Afasiecentrum. Per thema staat alles over John in die app, waardoor hij een gesprek kan voeren met iemand. Want de geschreven tekst kan ook uitgesproken worden. ‘Ik heb een hersenbloeding gehad’, bijvoorbeeld. Of: ‘ik hou van Italiaans eten’. En zo zijn er allerlei hulpmiddelen waar we geen weet van hadden en die superhandig zijn. Hij heeft ook veel aan het contact met lotgenoten in het centrum. Hij krijgt steeds nieuwe oefeningen, hij traint nu met zijn behandelaren om weer zelfstandig naar de winkel te kunnen. En om te kunnen zeggen dat hij naar de wc moet.”

Bier
Een biertje drinken is er niet meer bij, John mag geen alcohol meer door de medicijnen die hij moet slikken. Maar Bierproevers.nl bestaat nog steeds, speciaalbier is nog steeds de grootste hobby van John. In 2012 brouwde hij samen met de twee andere Bierproevers nog een Jheronimus Bosch Grand Cru dat vervolgens niet aan te slepen bleek in de stad en omstreken. Maar liefst 900 bieren werden door de Bierproevers getest. Elk jaar werd bovendien in het eerste weekend van november een populaire bierproeverij georganiseerd. Het drietal kocht ook speciaalbieren op om ze onder de aandacht te brengen van supermarkten. Dat is voorlopig van de baan, maar John weet van geen wijken. De Bierproevers gaan weer brouwen. De ketel is al gekocht. John glimt terwijl Mieke dit vertelt. Mieke kijkt hem liefdevol aan. Ze is even stil en zegt dan: “We zijn altijd heel hecht geweest. Ik snap wat John wil zeggen, ook zonder woorden.”

Voor meer informatie over afasie kunt is er de website:

www.afasienet.com

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden








Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding