<p>Rennen is er dan misschien niet meer bij voor Christ van Prooijen, Frank van Empel en Wout Kennis. Maar dat is nou juist niet &nbsp;de bedoeling bij Walking Football. Minder snel, meer tactisch spel. Foto: The Line</p>

Rennen is er dan misschien niet meer bij voor Christ van Prooijen, Frank van Empel en Wout Kennis. Maar dat is nou juist niet  de bedoeling bij Walking Football. Minder snel, meer tactisch spel. Foto: The Line

(Foto: The Line)

'Relax, en dan doe ik het lekker toch'

De Week tegen Eenzaamheid zet van donderdag 1 tot en met donderdag 8 oktober ontmoeting en verbinding centraal. In het hele land zijn er activiteiten die aandacht vragen voor eenzaamheid. In Den Bosch kunnen mensen met elkaar in contact komen tijdens activiteiten in sport en beweging, zoals bij ‘Walking Football’: voetballen zonder te rennen. FC Den Bosch Foundation heeft elke vrijdagochtend Walking Football in Stadion De Vliert, sv. BLC elke woensdagmiddag.

DEN BOSCH - “De essentie van deze voetbalvorm is dat er tijdens het spel niet wordt gerend,” legt Frank van Empel (1954) uit. Frank, alias ‘Parkie’, is een van de spelers die wandelvoetbal speelt bij BLC. Hij vergelijkt de sport met een auto in de eerste versnelling: “Hoog toerental, weinig meters. Zo is het met wandelvoetbal ook: veel beweging op de vierkante meter, weinig lange en diepe ballen. Die dwingen je namelijk om te rennen. En rennen mag niet bij deze op ouderdom toegesneden sport.” Maar dat leren de 70’ers ‘Tik Tak Theo’, ‘Sjakie Strijkijzer’ en ‘Tinus Plotseling’ je snel af. “Sinds 2004, toen bij mij de ziekte van Parkinson werd gediagnostiseerd en al helemaal sinds ik rondloop met twee elektroden in mijn hoofd (2015), doe ik het noodgedwongen rustiger aan. ‘Frankie says: relax dont do it’, zo neem ik mezelf regelmatig voor. En dan doe ik het lekker toch, dat onmogelijke hakkie geven, of dat onmogelijke schot lossen. Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken.”

Slappe klets

“Van origine ben ik een zaalvoetballer”, stelt Christ van Prooijen (1947) zich voor. “Na een paar jaar niets aan sport gedaan te hebben, leek mij dit initiatief een mooi moment om verder te gaan met een activiteit die ik het liefst beoefen. Ik doe dit nu een jaar of twee en ik kijk elke week weer uit naar de woensdagmiddag bij BLC. Niet alleen naar het voetbal, maar ook naar de ‘derde helft’ met heel veel slappe klets. Even nergens aan denken, nieuwe vrienden maken… Ik vind het leuk.”

Voor wie zijn hele leven op het veld staat, wordt voetbal een ‘way of life’. Dat krijg je er niet zomaar uit. Ook niet bij Wout Kennis (1947), die op zijn zestiende in het Eerste speelde bij NOAD in Tilburg. “Ik werkte halve dagen bij een bedrijf in Den Bosch. Met de fiets van daar naar het station. Trein pakken, en dan met de fiets naar het voetbalveld. En weer terug. Elke dag weer. Semiprofessioneel noemden ze dat. Ik heb het één seizoen volgehouden. Tot mijn 54e heb ik vervolgens dichter bij huis in het eerste gespeeld van amateurverenigingen als OSC, BLC en dergelijke. Altijd bezig.”

‘Dan ga ik liever biljarten’

Kennis las in de krant dat ze ook bij FC Den Bosch aan wandelvoetbal gingen doen. “Voor het derde jaar doe ik dat nu. Ik blijf in beweging. Ik houd mezelf aan de gang. De afgelopen drie weken was ik uit de running. Van mijn sokken gereden. Ach ja, jongen. Een paar gekneusde ribben, een gat in mijn hand. Komende vrijdag ben ik weer van de partij. Hard zijn voor jezelf. Pijn lijden. Ik kijk er naar uit. Jammer dat het nu weer wat kouder wordt. Dan krijg ik weer meer last van mijn reuma. Laatst ben ik met Mart Brands naar De Zwaluw in Vught geweest. Kijken hoe ze het daar aanpakken. Daar spelen ze in spijkerbroek. Nou, dan ga ik nog liever biljarten.”

De voetbalcarrière van Mart Brands (1952) bij onder andere FC Den Bosch en RKC Waalwijk kwam na twee heupoperaties op zijn 31e ten einde. “Veldvoetbal was er vanaf dat moment niet meer bij. Wel heb ik een tijdje zaalvoetbal gespeeld. En na mijn pensionering heb ik mij aangemeld bij FC Den Bosch voor wandelvoetbal. Hoge ballen inkoppen en rennen is er niet meer bij. Ideaal voor mij. Je speelt elkaar zo hard en strak mogelijk, in de voet aan. Klein veld, kleine doeltjes. Vaste posities kennen wij niet. Ben je moe en wil je voorin blijven hangen? Geen probleem. Officieel mag je elkaar niet eens aanraken. Maar voor fanatieke voetballers als ik is dat érg veel gevraagd. “

Meedoen?

Zo zijn er nog veel meer verhalen op te tekenen van de ‘wandelvoetballers’ van de Vliert of BLC, veel meer dan dat dit artikel ruimte voor biedt. Over Pierre Snijders en hoe zijn dochter van zijn plezier geniet, over voetbalfanaat Gerry Donhuijsen (”Ik was direct verkocht.”) of Rini van Erp (”Mijn mooiste cadeau ooit.”) bijvoorbeeld. Of van jou, als volgend teamlid bij Walking Football bij FC Den Bosch (aanmelden bij Ad van der Steen, 06-53370120) of sv. BLC (aanmelden bij Gerry Donhuijsen 06-41801235).”

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden








Wist u dat?


… De Bossche Omroep wekelijks bij zo’n 99.200 adressen op de mat valt?

…En daarnaast ook online erg vaak gelezen wordt?

…De Bossche Omroep al sinds 1957 wekelijks gedrukt en verspreid wordt?

Afbeelding